به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «آوای فامنین»، ۲۶ مردادماه سال ۱۳۶۹ در تقویم انقلاب، تنها یک تاریخِ ثبتشده نیست، بلکه روزی است که زمان در آن ایستاد. روزی که غبار غم از چهرهی سالها انتظار فروریخت و طعم شیرین آزادی، در کام ملت ایران پیروز نشست که سالها چشم به راه مسافرانن در بند رژیم بعثی عراق، به افقهای بازگشت خیره مانده بود.
وقتی در تابستان سال ۱۳۶۹، خبر بازگشت نخستین کاروان آزادگان در فضای کشور پیچید، گویی زلزلهای از جنس عشق و سرور، قلبهای مردم را لرزاند. آزادگان ما در سالهای سیاه اسارت، نه تنها در بند سیمخاردارها و دیوارهای سنگی اردوگاههای بعثی، که در آزمونن بزرگ «صبرِ زینبی» بودند. آنان در آن سوی مرزها، با دستان خالی اما دلی لبریز از ایمان، ثابت کردند که حتی در سختترین شرایط، روح یک آزاده، هرگز به بند کشیده نمیشود. آنها در اسارت، «مقاومت» را معنا کردند تا ما امروز در امنیت کامل، به داشتههای خود ببالیم.
سالروز ورود آزادگان بازخوانی این حقیقت که «آزادی»، کالای ارزانی نیست. هر قدمی که آزادگان ما به خاک وطن گذاشتند، با بهایی از جنسِ جوانی، سلامت و دوری از خانواده تأمین شده است. این روز، روزِ تجدید عهدِ دوباره بود نه فقط برای آزادگان، بلکه با آرمانهایی که آنها برایش جنگیدند و در اسارت، زیرِ سختترین شکنجهها از آن پاسداری کردند.
امروزه در جهان مدرن و پیچیدگیهای جنگهای شناختی بازخوانی منش آزادگان بیش از هر زمان دیگری ضرورت دارد. فرهنگ آزادگی به معنای آزاد بودن از تعلقاتت نفسانی، ایستادگی بر اصولل اخلاقی در میانه فشارها و وفاداری به عهد و پیمان است. جامعهای که عطرِ حضورِ آزادگان در آن بپیچد، جامعهای است که در برابرِ وسوسههای تهاجم فرهنگی، مقاوم باقی میماند.
ورود آزادگان به میهن، پایانِ داستان نبود، بلکه آغازِ فصلی تازه از مسئولیتهای اجتماعی برای تکتک ما بود. امروز نباید تکریم آزادگان تنها در قاب بنرها و مراسمهای رسمی محصور بماند. تجلیل واقعی از آنان یعنی: زخمهای پنهان جسم و روحِ این دلاوران که هنوز پس از سالها با آن دست و پنجه نرم میکنند. همان روحیه خستگیناپذیر و دلسوزیِ صادقانهای که در اردوگاهها، مایه دلگرمی همبندان بود، باید امروز در سبک مدیریت مسئولان جاری شود.
در پایان ۲۶ مردادماه، یادآورِ بازگشتت خورشیدهایی است که در پس ابرهای اسارت، همواره درخشان ماندند. امروز باید بیش از هر زمان دیگری، یادمان باشد که این امنیت و استقلالِ امروز، حاصل استقامت مردانی است که «آزادی» را نه در بند زنجیر، که در آزادگی روح خویش جستند.
نویسنده: جواد حسینی
انتهای خبر/ح